Tennessee, Verenigde Staten

Van Memphis naar Great Smoky Mountains

12 september 2017 - Tennessee, Verenigde Staten

Dinsdag
Vanmorgen wakker geworden met regen. Vroeg in de ochtend is dat al begonnen. Dit is een staartje van de orkaan Irma. Gelukkig is het alleen regen en geen wind. We nemen vroeg ontbijt, pakken de auto in en checken uit. De temperatuur is ook meteen stand lange broek en regenjas. Typisch ook Amerika, die enorme grote verschillen. Gelukkig hebben we ook een lange broek bij ons. Na drie maanden hier te hebben rondgezworven, zijn we niet voor1 gat te vangen…..Wel even wennen na al die tijd in korte broek te hebben geleefd. 

Als eerste vandaag navigeren we naar het kleine stadje Brownsville, Tennessee. Dit is waar Tina Turner geboren en opgegroeid is. Eenmaal daar aangekomen is het altijd even zoeken waar het museum precies is. We hebben ook wel zin in koffie, dus maar de Burger King in, koffie en wifi. Daar zoeken we het adres op van het kleine museum. 
We lopen terug naar de auto en passeren een zeer bijzondere kledingzaak. Sowieso heeft men hier en in Mississippi, erg bijzondere kledingzaken. Een beetje de stijl van vroegere tijden zoals de black women gekleed gingen. Lange jurken, met veel kleur en print. We lopen de winkel in en vertel dat we hier niet vandaan komen en dat deze kleding ons niet bekend is. De vrouw, ook black, kijkt mij verbaasd aan. O, wat dan voor kleding? En waar komen jullie dan vandaan? From the Netherlands, is wat wij vast zeggen. Wauw, en dan komen wij haar winkeltje binnen. Zij heeft nog nooit iemand gezien of gesproken uit Nederland. Waar ligt dat land vlakbij, vraagt ze. Zij kijkt naar onze schoenen en concludeert dat wij op redelijk gewone schoenen 
lopen. Niet van die schoenen met zo’n punt, zo omschrijft zij. Nee, wij lopen niet op wooden schoes. Hahaha die Amerikanen denken allemaal dat wij op klompen lopen. We leggen haar uit hoe dat zit. Verder vraagt zij hoe Nederland is, of we daar ook vaak mooi weer hebben? Ik kijk naar buiten en zeg:’ over het algemeen hebben wij dit weer, nat, wind en fris.  Geen hete zomers en geen koude winters. Ook daar is zij weer verbaasd over. Tevens wil zij weten of we ook orkanen hebben. Nee, zeg ik. Ooooh, is haar reactie. Geweldig wat een grote wereld ligt er tussen ons in. 

We vertellen haar dat we op weg zijn naar het Tina Turner museum. O, leuk, zegt zij, hier dichtbij is ook een ander museum. Het museum van de schrijver van de film Roots. Of we die kennen, jazeker kennen wij die. Een museum over de slavernij. Men maakt over ieder onderwerp, klein of groot, ieder bekend persoon, groot of klein, een museum.  

We gaan door, we schudden elkaar de hand en zij zegt wederom het erg bijzonder te vinden ons ontmoet te hebben.

We komen aan bij het museum van Tina Turner. Een klein museum wat gevestigd is in een heel oud klein schoolgebouwtje uit eind 1800. Flagg Grove school. Het is meer een expositie van door Tina zelf geschonken kostuums, platen en memorabilia. 
Naast dit schoolgebouwtje zit het West Tennessee Delta Heritage Center. Daar worden wij weer enorm hartelijk ontvangen. In dit soort centra of musea werken vaak mensen op hoge leeftijd, soms vrijwillig, soms niet. Men moet hier immers heel lang doorwerken om in eigen levensonderhoud te kunnen voorzien. Een ziektekostenverzekering kent men hier niet. President Obama had dit bijna voor elkaar ( Obama care) President Trump zal dit weer afschaffen. Dit is een enorme armoede voor oude mensen, maar ook voor mensen met een beperking. Zo waren wij bij de Walmart vandaag en werden aan de kassa geholpen door een hoogbejaarde vrouw. Ik schatte haar zeker eind 70. Respect, maar ook zij zal dit zeker niet geheel vrijwillig doen. Werken moet voor de kost. 

Enfin in het West Tennessee Heritage Center, raken we al weer snel aan de praat met de dame die ons ontvangt. Zij vertelt dat niet alleen het Tina Turner museum er is maar ook het museum Tennessee Delta. Landbouw is in deze regio koning, het museum laat dit zien en ook de ontwikkeling van de katoenproductie vanaf het begin van de 19 de eeuw. De toegang is geheel gratis. Tevens staat er koffie, dus wees welkom. Hoe bijzonder weer.
We sjouwen wat rond, maken foto’s en willen weer vertrekken als de dame ons vraagt ons in het gastenboek in te schrijven. Dat willen we wel. Zij vraagt waar we vandaan komen. Oh, wat leuk dat zij iemand ontmoet uit Nederland en wij zover reizen, helemaal naar West Tennessee. Er hangt een grote wereldkaart, zij vraagt of wij een pin willen zetten op het punt van waar wij wonen. We kijken, die plek is helemaal vol. Haha wij zijn echt niet de enige uit Nederland die hier zijn geweest. Sorry maar er kan geen pin meer bij. Samen moeten we lachen, dat hele kleine landje………

We rijden weer door, het regent bijna onafgebroken. We bedenken Jackson te bezoeken. Ook in Tennessee is dus een plaatsje met deze naam. Zo zijn er in the States talloze stadjes met de naam Jackson. Onderweg treffen we langs de weg een parkeerplaats, om te eten. Een parkeerplaats zonder een eetgelegenheid. Heel bijzonder hier in Amerika. Deze plekken zijn altijd voorzien van goed en zeer schoon sanitair. We doen dit, we hebben vers brood en beleg gehaald vanmorgen bij de Walmart. Onder de klep van de auto staan we droog. Smeren een broodje strekken de benen en gaan weer door. 

We nemen de afslag naar her stadje Jackson. Het weer is bijzonder prut. We besluiten door te rijden. We hebben geen zin hier rond te lopen. We pakken route 40 weer op. Dit noemt men de music route.  

Onder het rijden kan ik al een groot deel van het dagverhaal schrijven, dat is weer het voordeel voor een verregende dag als deze. 
We hebben de navigatie op het stadje Chattanooga ingesteld. Dat is wel een paar honderd km. Dat halen we zeker niet vandaag. De route die we daarvandaan zullen rijden zal onderweg veel in het teken van de whisky staan. In die streek tref je de Jack Daniel’s. 

We rijden wat over de grote weg en nemen een willekeurige afslag voor iets te drinken. We komen langs een soort boerenwinkeltje, waar je van allerlei boerenproducten kunt kopen, maar ook een kop koffie. We krijgen een heerlijke verse kop cappuccino. Wie verwacht dat nou weer. Een gezellig praatje erbij, helemaal leuk. 

Het weer zit nog steeds niet mee, dus we tuffen verder. Een lange dag zo op de highway. Net alsof we onderweg zijn naar zuid Frankrijk, o.i.d. Km maken. Heeft niet zo onze voorkeur, maar goed zo schieten we wel lekker op. 

Volgende vraag is dan altijd weer, waar gaan we slapen? We besluiten een wifi punt op te zoeken zodat we op hotels.com een accommodatie kunnen zoeken. 
We boeken bij de Mac Donalds via internet een kamer 18 km verderop in het plaatsje Tullahoma. Een Motel met ontbijt. Prima, instappen en de laatste km maken. Dat werkt hartstikke goed zijn we achter. We zoeken een wifi punt, loggen in op hotels.com zoeken een geschikte plek, boeken, betalen en bij aankomst zijn we dus al bekend. Hupsakee sleutel van de kamer en klaar. Auto uitpakken en opzoek naar eten. We beschikken in deze kamer over een magnetron en logeren naast de Walmart. We kiezen ervoor om daar een verse maaltijd te halen en op de kamer op te warmen en te nuttigen. Ideaal, lang leve de Walmart. 

We kiezen een verse pasta maaltijd met een salade erbij. Heerlijk gegeten voor weinig geld. De Walmart is sowieso een heerlijke winkel om doorheen te sjouwen en zoeken naar dingen die wij niet hebben. Zo heeft een werknemer van de Walmart ons eens gevraagd wij in NL ook een dergelijk winkel hebben. Toen ik zei dat we die niet hebben, begreep ze het niet meer.  Maar waar doen jullie dan je inkopen hahaha geweldig toch? Veel Amerikanen, denken in Amerika. Zij zijn veelal nog nooit het land uit geweest. Het reizen wat wij doen, doen zij in hun eigen land. Maar ja, dat is ook zo enorm groot

Foto’s

1 Reactie

  1. Ineke:
    13 september 2017
    Heerlijk om verhaal elke dag even te lezen!

Jouw reactie